HISTORIA

Stryszowski dwór położony u stóp góry Chełm w paśmie Beskidu Makowskiego,nieopodal Wadowic I Kalwarii Zebrzydowskiej, jest jednym z najciekawszych zabytków budownictwa dworskiego zachowanych w tym rejonie. Wzniesiony pod koniec XVI w. przez ówczesnego właściciela Stryszowa Adama Suskiego. W pierwotnym założeniu dwór miał charakter obronny, w następnych stuleciach był przebudowywany modernizowany Z Początku wieku XVI I dwór należał do rodu Wilkońskich h. Odrowąż, z których to Kazimierz, chorąży zatorski władał tu do końca XVIII w. W latach 40 - tych w. XVIII dokonał on przebudowy, która zadecydowała o obecnej jego postaci. Zachowany na belce tragarzowej napis Renowvatum Anno Domini 1741 Die I Martii określa dokładnie czas przebudowy. Charakter dworu uległ zmianie, z renesansowego dworu obronnego w rezydencje wiejską o pewnych cechach baroku. Na masywnych, wykonanych z łamanego piaskowca ścianach parteru, będącej pozostałością pierwotnej budowli, wzniesiono drewniane piętro z przestronnymi pokojami, a jego trzy ściany zewnętrzne okolono drewnianym krużgankiem . Ściany oraz stropy ozdobiono barokową polichromią do dziś zachowaną w salonie i dawnej kaplicy. W początku XIX w. Dwór wraz z dobrami zakupił Józef Gorszyński, syndyk klasztoru o.o. Bernardynów w Kalwarii Zebrzydowskiej, a następnie, drogą spadku przeszedł on na syna Juliana i z kolei na jego córkę Rozalię, późniejszą żon Łubieńskiego h. Pomian. Do 1939 r. Dwór pozostaje własnością rodziny Łubieńskich. Po wojnie majątek rozparcelowano. Dom wraz z budynkami gospodarczymi przejął nowo powstały PGR. Część parkowa została bezpowrotnie utracona, natomiast sam budynek odnowiono pod koniec lat pięćdziesiątych. Od roku 1969 dwór pełni funkcje placówki muzealnej, będącej Oddziałem Zamku Królewskiego na Wawelu .

Widok dworu z roku 1959
Przed i w trakcie remontu